Lengte, gewicht en inhoud vergelijken

Een fles kan hoog zijn, licht om te dragen en er kan veel water in passen. Help je kind één vraag te kiezen voordat jullie die onderzoeken. “Welke is groter?” vraagt om iets meer uitleg.

Geef elke vraag een naam

Lengte is hoe lang iets is van het ene uiteinde tot het andere. Hoogte is hoe hoog iets staat, van onder tot boven. Gewicht is hoe zwaar iets is. Inhoud is hoeveel er in een bakje past als het vol is.

Zet een fles en een broodtrommel neer. Wijs van onder naar boven terwijl je vraagt: “Welke is hoger?” Houd ze vast en vraag: “Welke is zwaarder?” Door naar de bovenkanten te kijken, kun je de eerste vraag beantwoorden. De tweede niet.

Vol en leeg vertellen hoeveel er nu in zit. In een lege fles is nog steeds ruimte voor water.

Maak “groot” duidelijker

Als je kind zegt: “Deze doos is groter”, vraag dan: “Groter in welk opzicht?” Je kind wijst misschien naar de hoge zijkanten of tilt de doos op. Help de gedachte af te maken: “Deze doos is hoger dan die doos.” Door beide voorwerpen te noemen, wordt de vergelijking duidelijk.

Probeer het met een lang lint en een schoen. Het lint kan langer zijn, terwijl de schoen zwaarder is. Controleer de lengte door ze neer te leggen. Controleer het gewicht door ze vast te houden. Eén uitkomst beantwoordt niet elke vraag over de twee voorwerpen.

Draai het en praat erover

Zet een potlood op zijn uiteinde en houd het vast zodat het blijft staan. Zeg: “We kunnen praten over hoe hoog het staat.” Leg het neer en zeg: “Nu kunnen we praten over hoe lang het is.” Door het te draaien is de afstand van het ene uiteinde tot het andere niet veranderd.

Een vergelijking hangt ook af van het voorwerp waarmee je vergelijkt. Een potlood kan langer zijn dan een waskrijtje en korter dan een bezem. Vraag je kind om steeds het andere voorwerp te noemen: “Het potlood is korter dan de bezem.”

Als je kind tijdens een activiteit over lengte voorwerpen op kleur sorteert, wijs dan de uiteinden aan. Vraag: “Welke komt verder?” Kleur helpt om te vinden welk voorwerp je bedoelt; de uiteinden helpen om de lengte te vergelijken.

Een lepel kan langer lijken alleen doordat iemand hem naar voren heeft geschoven. Laat je kind de voorwerpen goed leggen voordat het een antwoord geeft. Een gezamenlijke beginlijn maakt het mogelijk de andere uiteinden te vergelijken.

Vergelijk twee lengtes

Gebruik een vork en een lepel. Leg ze naast elkaar op tafel. Leg de uiteinden van beide stelen tegen de tafelrand. Zorg dat elk voorwerp recht van die rand af ligt.

Ga nu met een vinger langs elk voorwerp. In dit voorbeeld komt de vork voorbij de lepel. Zeg: “De vork is langer dan de lepel.” Nodig je kind uit om de omgekeerde zin te zeggen: “De lepel is korter dan de vork.” Beide zinnen beschrijven hetzelfde paar.

Wijs het deel van de vork aan dat voorbij de lepel uitsteekt. Dit laat het verschil zien. Je kunt “een beetje langer” of “veel langer” zeggen zonder al te tellen.

Verplaats het zonder het te veranderen

Schuif de lepel naar voren tot de punt voorbij de vork komt. Vraag je kind de beginpunten te controleren. Breng beide stelen terug naar de rand en vergelijk opnieuw. De lepel is verplaatst, maar de lengte is gelijk gebleven.

Buigzame voorwerpen moet je ook controleren. Leg een opgekruld lint recht voordat je het naast een riem legt. Houd het recht zonder het uit te rekken. Als je een touw oprolt, wordt het touw zelf niet korter. Als je er een stuk afknipt, wordt het dat wel.

Vergelijk hoogtes vanaf de onderkant

Zet twee knuffels rechtop op dezelfde vlakke ondergrond. Kijk eerst naar hun onderkant. Kijk dan langs hun bovenkanten. De knuffel die hoger komt, is hoger.

Een stuk speelgoed op een doos heeft een voorsprong. Zet het op dezelfde ondergrond als het andere speelgoed voordat je vergelijkt. Laat mensen op dezelfde vloer staan, met hun voeten plat en allebei op blote voeten of allebei met schoenen aan. Als je op je tenen staat, verandert de uitgangspositie.

Kijk of ze even lang zijn

Soms liggen beide uiteinden gelijk. Leg twee rietjes aan één uiteinde gelijk en kijk naar het andere uiteinde. Als die uiteinden ook gelijk liggen, zeg je: “Ze zijn even lang” of “Dit rietje is net zo lang als dat rietje.” Gebruik ook gelijke paren bij je activiteiten, zodat je kind een reden heeft om die woorden te gebruiken.

Bij drie voorwerpen krijgt je kind een nieuwe taak: voor elk een plaats zoeken. Kies eerst lengtes die gemakkelijk uit elkaar te houden zijn. Houd tijdens het werken alle drie de beginpunten gelijk.

Maak een rij die één kant op gaat

Leg een rood, een blauw en een geel waskrijtje neer. In dit voorbeeld komt het blauwe waskrijtje het verst. Het gele komt het minst ver en het rode eindigt ertussen.

1. Leg geel aan het begin van een rij van kort naar lang.
2. Leg blauw aan de andere kant.
3. Leg rood ertussen.

Lees samen de volgorde: “Geel, rood, blauw.” Vraag: “Welke is het langst? Welke is het kortst?” Wijs dan rood aan: “Het is langer dan geel en korter dan blauw.” Dat verklaart de plaats in het midden.

Bij twee dingen gebruik je “langer” en “korter”. In een groep noem je wat het verst komt “het langst”. Bij rechtopstaande voorwerpen gebruik je “hoger” en “het hoogst”.

Lees de rij achteruit

Je kunt ook van lang naar kort ordenen: blauw, rood, geel. Vraag aan welke kant je kind moet beginnen voordat het aan de slag gaat. Een rij die van lang naar kort naar langer gaat, verandert halverwege van richting. Leg de uiteinden weer gelijk en zoek opnieuw het midden.

Probeer dezelfde activiteit met drie knuffels die op dezelfde vloer staan. Je kind kan de hoogste, de laagste en die ertussen vinden door langs hun bovenkanten te kijken.

Verander de groep

Leg het langste waskrijtje in een nieuwe groep met een potlood en een liniaal, die allebei langer zijn dan dat waskrijtje. Nu is het waskrijtje het kortst. De lengte is gelijk gebleven; de andere voorwerpen zijn veranderd. Vraag: “Van welke dingen is het de kortste?” terwijl je de nieuwe groep aanwijst.

Als dingen niet bij elkaar kunnen liggen, vergelijk je paren. Als een sjaal langer is dan een riem en de riem langer dan een veter, is de sjaal de langste van de drie. Leg de paren opnieuw naast elkaar als je kind het wil controleren.

Laat ruimte voor gelijke lengtes

Als twee rietjes even lang zijn en een potlood langer is, houd je de rietjes bij elkaar aan de korte kant. Zeg: “Deze twee zijn even lang. Het potlood is langer dan allebei.” Niet elke plaats hoeft een andere lengte te hebben.

Een groot voorwerp kan gemakkelijk op te tillen zijn, terwijl een klein voorwerp zwaar voelt. Laat je kind raden en daarna de voorwerpen voelen. Verrassingen geven iets om samen over te praten.

Vergelijk met twee handen

Geef je kind een blik bonen en een doos tissues. Vraag welke volgens je kind zwaarder zal zijn. Laat het daarna in elke hand één voorwerp houden, met de handpalmen omhoog. De hand met het blik wordt sterker naar beneden getrokken. Het blik is zwaarder, ook al lijkt de tissuedoos groter.

Zeg beide vergelijkingen: “Het blik is zwaarder dan de tissuedoos.” “De tissuedoos is lichter dan het blik.” Gewicht betekent hoe zwaar iets is, of hoe hard het naar beneden trekt als je het vasthoudt.

Til een rugzak op voor en na het inpakken. Vraag: “Waardoor is hij zwaarder geworden?” Je kind kan aanwijzen wat erin is gedaan. Twee gelijke flessen kunnen ook verschillend wegen als de ene vol en de andere leeg is. Hun grootte aan de buitenkant vertelt niet alles over hun gewicht.

Een nieuwe vorm, dezelfde klei

Rol een bal klei tot een lange slang. Houd alle klei bij elkaar. Vraag of het gewicht is veranderd. Dat is niet zo: er is geen klei bij gekomen of afgegaan. Met een balans kan je kind de bal en de slang vóór en na het veranderen van de vorm met dezelfde last vergelijken.

Als er wat klei afbreekt en achterblijft, weeg je minder klei. Doe die terug voordat je controleert of alleen de vorm het gewicht heeft veranderd.

Zet drie dingen op volgorde door paren te voelen

Kies drie voorwerpen die duidelijk in gewicht verschillen. Vergelijk er twee en onthoud welke zwaarder is. Vergelijk dat voorwerp met het derde om het zwaarste te vinden. Vergelijk daarna de twee overgebleven voorwerpen om het lichtste te vinden. Het laatste voorwerp hoort in het midden.

Help je kind de rij te beschrijven: “lichtst, zwaarder, zwaarst”, of noem elk voorwerp van licht naar zwaar. Gebruik “even zwaar als” als twee dingen even zwaar voelen en controleer met een balans als het verschil moeilijk te voelen is.

Met je handen kun je een duidelijk verschil goed voelen. Gewichten die dicht bij elkaar liggen zijn moeilijker te beoordelen. Als je kind zegt “Ik kan het niet voelen”, pak dan een balans en laat de schalen het verschil zien.

Een balans maakt een klein verschil in gewicht gemakkelijker zichtbaar. De twee schalen hangen aan weerszijden van een middelpunt. Begin met de lege schalen op gelijke hoogte en laat je kind de voorwerpen er voorzichtig in leggen.

Kijk naar de laagste schaal

Wacht tot de balans niet meer beweegt. In de laagste schaal ligt de zwaardere last. In de hoogste schaal ligt de lichtere last. Als de schalen op gelijke hoogte blijven, wegen beide lasten evenveel.

Leg een aardappel in de ene schaal en een wortel in de andere. In dit voorbeeld gaat de schaal met de aardappel omlaag. Zeg: “De aardappel is zwaarder dan de wortel.” Je kunt ook zeggen: “De wortel is lichter dan de aardappel.”

Kinderen kiezen soms de hoogste schaal omdat “hoger” als “meer” voelt. Druk één lege schaal voorzichtig naar beneden. Wijs de schaal aan waarop je drukte. Laat hem daarna los voordat je gaat wegen. Zo verbind je het trekken naar beneden met de zwaardere kant.

Vergelijk paren om er drie op volgorde te zetten

Probeer het met een boek, een beker en een schoen. Stel dat de schaal met het boek omlaaggaat tegenover die met de beker. Het boek is zwaarder. Vergelijk daarna het boek en de schoen. De schaal met de schoen gaat omlaag, dus de schoen is zwaarder dan het boek.

Je hebt nu de volgorde van zwaar naar licht: schoen, boek, beker. Als het boek zwaarder was geweest dan beide andere voorwerpen, had je de schoen nog met de beker moeten vergelijken. Als je weet wat het zwaarst is, weet je nog niet welke van de andere twee het lichtst is.

Breng de schalen op gelijke hoogte

Zet een speelgoedauto in de ene schaal. Leg één voor één gelijke blokjes in de andere. Als de schalen op gelijke hoogte blijven, wegen die blokjes samen evenveel als de auto.

Soms hangt de schaal met de auto lager bij 5 blokjes, terwijl 6 blokjes hun eigen schaal naar beneden trekken. De auto weegt meer dan 5 blokjes maar minder dan 6. Om de schalen op gelijke hoogte te krijgen, ga je terug naar 5 blokjes en leg je kleine stukjes klei in die schaal. Stop als de schalen op gelijke hoogte blijven.

Door iets bij de lichtere kant te doen of van de zwaardere kant weg te halen, komen de gewichten dichter bij elkaar. Lees de balans na elke verandering opnieuw af.

Maak thuis een eerlijke balans

Aan een kledinghanger kun je twee gelijke bekertjes of zakjes hangen. Hang ze op gelijke afstand van het midden en houd de haak vast. Controleer of de lege bakjes op gelijke hoogte hangen. Verschillende bakjes of ongelijke afstanden kunnen de hanger al scheef laten hangen voordat er voorwerpen in zijn gedaan.

“Hoeveel water zit erin?” en “Hoeveel past erin?” zijn verschillende vragen. Zet een lege kan naast een vol kopje en praat over beide. In de lege kan zit nu geen water, maar er is nog wel ruimte.

Vertel hoe vol het is

Een vol bakje bevat zoveel als erin past, tot aan de rand. Een leeg bakje bevat niets. Daartussen gebruik je “bijna leeg”, “halfvol” en “bijna vol”.

Halfvol betekent de helft van de hoeveelheid die in het bakje past. In een glas met rechte, verticale wanden is water tot halverwege ongeveer halfvol. Bij een bakje dat naar boven toe breder wordt, moet je het anders controleren; halverwege de hoogte betekent niet altijd de helft van de inhoud.

Zet gelijke doorzichtige glazen met verschillende hoeveelheden water neer. Vraag je kind elk glas te beschrijven. Je kind kan de glazen van bijna leeg tot vol op volgorde zetten door te kijken hoe hoog het water komt.

Maak onderscheid tussen nu en vol

Inhoud is de hoeveelheid die in een bakje past als het vol is. In een grote kan met een beetje water kan nu minder water zitten dan in een vol kopje. Toch kan er meer in de kan als je beide vult.

Wijs naar binnen terwijl je vraagt: “Wat zit hier nu in?” Wijs dan naar de bovenkant: “Hoeveel zou erin passen?” Stel dezelfde vragen bij een speelgoeddoos met maar één blokje erin. De lege ruimte hoort bij de ruimte die gevuld kan worden.

Kijk wat er bij een andere vorm gebeurt

Giet al het water uit een laag, breed glas in een hoog, smal glas. Doe er geen water bij en mors niets. Het water komt hoger in het smalle glas, maar de hoeveelheid is gelijk gebleven. Giet het terug, zodat je kind ziet dat het water weer op de oorspronkelijke hoogte komt.

Bij gelijke bakjes op dezelfde ondergrond kun je hoeveelheden direct vergelijken door naar de waterstand te kijken. Door verschillende vormen kan dezelfde hoeveelheid op verschillende hoogtes komen. Giet de hoeveelheden in gelijke bakjes als je ze op het oog wilt vergelijken.

Je kunt deze woorden oefenen terwijl je planten water geeft of afwast. Vraag: “Is het bijna vol?” terwijl je kind giet. Blijf tijdens het spelen met water steeds bij je kind, ook bij ondiep water.

Een hoog bakje heeft niet altijd de meeste ruimte binnenin. Door te vullen en over te gieten kan je kind dat controleren. Gebruik een dienblad of gootsteen om overlopend water op te vangen en onthoud welk bakje vol begint.

Giet eerlijk over

Vul het eerste bakje tot aan de rand. Laat het tweede leeg. Giet voorzichtig uit het volle bakje in het lege en kijk wanneer het water de rand bereikt.

Met een halfvol eerste bakje onderzoek je alleen die kleinere hoeveelheid water. Vul het helemaal als je wilt vergelijken hoeveel er in de bakjes past. Als je onderweg water morst, maak je de bakjes leeg en herhaal je de proef.

Kijk naar een mok en een kom

Vul een mok en giet die leeg in een lege kleine kom. In dit voorbeeld wordt de kom vol en loopt hij over voordat de mok leeg is. Het water dat in de mok overblijft, laat zien dat er meer in de mok past. Zeg: “Er past minder in de kom dan in de mok.”

Beslis niet alleen op basis van de hoogte. In een lage, brede pot kan meer passen dan in een hoge, smalle vaas. Laat je kind raden en onderzoek het paar daarna door over te gieten.

Zet drie bakjes op volgorde

Gebruik een kan, een mok en een eierdopje. Stel dat de volle kan de mok vult en er water overblijft. Er past meer in de kan dan in de mok. Daarna vult de volle mok het eierdopje en blijft er water over. Er past meer in de mok dan in het eierdopje.

Van meeste naar minste inhoud is de volgorde kan, mok, eierdopje. Als je alleen wist dat er in de kan meer past dan in beide andere, zou je nog één proef met de twee kleinere moeten doen.

Gebruik gelijke potten om het goed te zien

Je kunt twee verschillende bakjes vullen en elk leeggieten in een eigen gelijke doorzichtige pot. Kies potten die groot genoeg zijn voor al het water. Zet ze op dezelfde ondergrond. De hoogste waterstand laat nu de grootste inhoud zien, omdat de ontvangende potten gelijk zijn.

Om in twee gelijke glazen evenveel te krijgen, giet je een beetje uit het vollere glas in het legere. Stop als het water in beide glazen even hoog staat.

Je kunt een bank niet gemakkelijk naast een tafel zetten om hun lengtes te vergelijken. Met een touwtje kun je de ene lengte naar de andere plek brengen. Een papieren strook of lint werkt ook, zolang de aangegeven lengte gelijk blijft.

Meet het eerste voorwerp af

Leg een touwtje recht langs de tafel, van het ene uiteinde tot het andere. Begin precies bij de dichtstbijzijnde rand. Knijp bij de andere rand het touwtje vast of zet er een teken op. Je kind kan het daar met jouw hulp afknippen.

Het aangegeven deel is nu even lang als de tafel. Houd die lengte aan terwijl je het naar de bank brengt. Als je een ongemarkeerd knijppunt loslaat, meet je de tafel opnieuw af voordat je de bank controleert.

Vergelijk met het tweede voorwerp

Leg het begin van het touwtje gelijk met één uiteinde van de bank. Houd het recht langs de lengte van de bank.

• Als het touwtje stopt voordat de bank eindigt, is de bank langer.
• Als het touwtje voorbij het uiteinde van de bank komt, is de tafel langer.
• Als het touwtje precies past, zijn beide lengtes gelijk.

In het voorbeeld met de tafel en de bank stopt het touwtje vóór het uiteinde van de bank. Zeg: “De tafel is korter dan de bank.” Het touwtje is even lang als de tafel, dus doordat het touwtje tekortkomt, weet je dat ook over de tafel.

Vergelijk zorgvuldig

Een doorhangend touwtje volgt een langere weg tussen de uiteinden van de tafel. Daardoor neem je te veel touw. Een gekruld touwtje langs de bank gebruikt een deel van de aangegeven lengte opzij. Houd het bij beide vergelijkingen recht, zonder het uit te rekken.

Controleer elke keer de beginrand. Als je een stukje van de rand af begint, sla je een deel van de lengte over. Laat je kind beide uiteinden aanwijzen voordat het de lengte afmeet.

Probeer een referentiepunt op het lichaam

Ook het lichaam van je kind kan helpen om hoogtes te vergelijken. Als je kind op dezelfde vloer staat, komt de stoel misschien tot de buik en de tafel tot de borst. De tafel komt bij hetzelfde kind hoger, dus die is hoger. Laat je kind bij beide controles rechtop staan.

Twee korte papieren stroken kunnen samen ook één langere strook maken. Leg hun uiteinden tegen elkaar, zonder tussenruimte of overlapping, en vergelijk de gezamenlijke lengte met een lange strook. Zo bereid je je kind voor op het herhalen van één kleine maateenheid langs een lengte.

Met meten krijgt je kind zowel een getal als een vergelijking. Het kleine voorwerp dat je langs een lengte herhaalt, is de maateenheid. Begin met voorwerpen die je kind gemakkelijk achter elkaar kan leggen en tellen.

Meet een boek met paperclips

Verzamel gelijke paperclips. Leg de eerste bij de onderrand van het boek en leg er meer aansluitend achter elkaar richting de bovenrand. Elke paperclip raakt de volgende. Houd alle paperclips in dezelfde richting en in een rechte lijn.

In dit voorbeeld passen er precies 7 paperclips van de ene rand tot de andere. Wijs ze tijdens het tellen elk één keer aan. Noem het getal met de maateenheid: “Het boek is 7 paperclips lang.” Het woord “paperclips” vertelt wat je hebt geteld.

Een eerlijke rij volgt vier regels:

1. Begin precies bij één uiteinde.
2. Houd de rij recht.
3. Laat geen tussenruimtes of overlappingen.
4. Gebruik even grote maateenheden.

Kijk wat tussenruimtes en overlappingen doen

Leg de paperclips verder uit elkaar langs hetzelfde boek. De lege ruimtes bedekken een deel van de lengte, dus er lijken minder paperclips te passen. Het getelde aantal is te klein. Schuif de paperclips weer naar elkaar toe tot hun uiteinden elkaar raken.

Leg de paperclips nu over elkaar heen. Er passen meer paperclips langs het boek, omdat een deel van elke paperclip een plek bedekt die al bedekt is. Daardoor is het getelde aantal te groot. Laat je kind de overlappingen één voor één oplossen en opnieuw tellen.

Met grote en kleine blokjes door elkaar heb je niet één blokjesgrootte om te herhalen. Verzamel een set gelijke blokjes voordat je gaat meten en leg ze allemaal in dezelfde richting.

Vertel wanneer het uiteinde tussen maateenheden valt

Vaak eindigt het boek tussen twee uiteinden van paperclips. Als 7 paperclips passen en een deel van een achtste nodig is, zeg je: “Iets meer dan 7 paperclips lang.” Als een zevende paperclip maar een klein beetje uitsteekt, kun je zeggen: “Ongeveer 7 paperclips lang.” Noem een uitkomst tussen twee aantallen niet precies.

Kies een handige maateenheid

Blokjes werken goed naast een schoen. Voor hoogte bouw je vanaf dezelfde ondergrond een toren van blokjes omhoog naast een stuk speelgoed. Tel de blokjes tot aan de bovenkant van het speelgoed.

Bij een vloerkleed kan je kind de voeten hiel tegen tenen achter elkaar zetten, met elke hiel tegen de tenen van de vorige voet. Zeg: “Het vloerkleed is 9 van mijn voeten lang.” Met spannen kun je een tafel meten. Een heel kleine maateenheid langs een hele kamer kan een te groot aantal opleveren om te tellen; een grote maateenheid past misschien niet eens één keer langs een klein voorwerp.

Met een maateenheid kun je meer meten dan lengte. Blokjes kunnen laten zien hoe zwaar een voorwerp is. Door schepjes te herhalen kun je laten zien hoeveel er in een bakje past. Bij beide activiteiten moet elke getelde maateenheid gelijk zijn aan de andere.

Weeg met gelijke blokjes

Controleer of een lege balans op gelijke hoogte hangt. Leg een appel in de ene schaal. Leg één voor één dezelfde koppelblokjes in de andere schaal. Wacht na elk blokje tot de balans stilstaat.

Stel dat de schaal met de appel bij 8 blokjes nog lager hangt. Voeg een negende toe. De schalen komen op gelijke hoogte tot stilstand. Je kind kan zeggen: “De appel weegt 9 blokjes.” Alle 9 blokjes samen brengen de appel in evenwicht; één blokje is de maateenheid.

Soms hangt de schaal met de appel lager bij 8 blokjes, maar de schaal met de blokjes bij 9. Dan ligt het gewicht tussen de twee aantallen: “Meer dan 8 blokjes maar minder dan 9.” Je kunt het ook omschrijven als “ongeveer 9 blokjes”. Precies evenwicht is iets anders dan een aantal dat er dichtbij ligt.

Gebruik voor de weging dezelfde blokjes van één soort. Een gelijke grootte aan de buitenkant maakt houten blokjes en holle plastic blokjes nog niet even zwaar.

Vul met steeds hetzelfde schepje

Begin met een lege kan en één klein schepje. Vul het schepje tot de rand, giet het leeg in de kan en tel hardop. Herhaal dit met hetzelfde schepje, dat je elke keer op dezelfde manier vult.

Als 6 hele schepjes de kan precies vullen, zeg je: “Er passen 6 schepjes in de kan.” Als er 5 passen en van het zesde maar een deel, zeg je: “Meer dan 5 schepjes maar minder dan 6.” Begin opnieuw als je morst, zodat de telling aangeeft wat er werkelijk in de kan terechtkomt.

Strijk elk schepje droge rijst of droog zand aan de bovenkant af. In een schepje met een kop erop zit meer dan in een afgestreken schepje. Als je schepjes met een kop en afgestreken schepjes door elkaar gebruikt, verandert halverwege wat “één schepje” betekent.

Vul een doos met maateenheden van vast materiaal

Je kunt tellen hoeveel gelijke blokjes er in een doos passen. Leg ze netjes in rijen. Als je ze er los in gooit, blijven er ruimtes over en passen er misschien minder in. Gebruik dezelfde blokjes en dezelfde manier van vullen als je twee dozen vergelijkt.

Een getal wordt bruikbaar als je de maateenheid kent. Help je kind het getal en de maateenheid bij elkaar te houden in een tekening of een antwoord dat het uitspreekt. Dan kun je uitkomsten vergelijken zonder alles opnieuw te meten.

Vergelijk met dezelfde maateenheid

Een lepel is 5 paperclips lang en een waskrijtje 3 van dezelfde paperclips. De lepel is langer omdat 5 gelijke maateenheden een grotere lengte bedekken dan 3. Om het verschil te vinden, begin je bij 3 en tel je door: “4, 5.” Dat zijn 2 paperclips meer.

Leg de voorwerpen met één uiteinde tegen dezelfde rand. Het extra deel van de lepel is ongeveer 2 paperclips lang. Zo verbind je het getelde verschil met een deel dat je kind kan aanwijzen.

Bij gewicht werkt het hetzelfde. Een appel brengt 9 dezelfde blokjes in evenwicht; een sinaasappel brengt 7 van die blokjes in evenwicht. Tel door vanaf 7: “8, 9.” De appel is 2 blokjes zwaarder.

Zet drie aantallen op volgorde

Stel dat er in een pot 9 schepjes passen, in een kan 6 en in een fles 4. Elk schepje is even groot en op dezelfde manier gevuld. Van meeste naar minste inhoud is de volgorde pot, kan, fles. Vraag waar het meest in past, waar het minst in past en wat in het midden hoort.

Teken elk bakje en schrijf het getelde aantal ernaast. Als schrijven nog moeilijk is, kan je kind voor elk aantal een toren bouwen met dezelfde blokjes. Hogere torens laten grotere aantallen zien. Laat de aanduidingen van de voorwerpen bij de torens staan, zodat je weet wat elk aantal beschrijft.

Verander de maateenheid en kijk naar het getal

Je kind meet een tafel met 10 eigen spannen. Papa meet de tafel met 6 van zijn grotere spannen. De tafel is niet veranderd. Grotere maateenheden bedekken elke keer meer, dus je hebt er minder nodig.

Hetzelfde potlood kan 6 paperclips of 9 kleinere blokjes lang zijn. Het grotere getal betekent niet dat het potlood langer is. Het laat zien dat de blokjes kleinere maateenheden zijn. Voor een eerlijke vergelijking tussen verschillende voorwerpen meet je beide met dezelfde maateenheid.

Raad en onderzoek daarna

Vraag voordat je een schoen meet: “Hoeveel blokjes denk je dat erlangs passen?” Stel dat je kind 5 raadt en 7 meet. Zeg: “Er waren 2 blokjes meer nodig dan je dacht.” Houd de gok en de meetuitkomst op aparte plekken op het papier. Een gok die dichtbij zit, helpt om gevoel voor grootte te krijgen; de eerlijke meting geeft het aantal.