IP-adressering en subnetten

Een octet is een groep van acht bits. Elke bit heeft de waarde 0 of 1. Een IPv4-adres heeft vier octetten, dus in totaal 32 bits. Begin met één octet; dezelfde methode werkt voor elk van de vier delen.

Geef elke bit zijn waarde

Lees de posities van links naar rechts:

Elke positie is twee keer zoveel waard als de positie rechts ervan. Tel de waarde van een positie alleen op als de bit 1 is. Bij 10101100 zijn de actieve posities 128, 32, 8 en 4:

De nul op de positie van 64 draagt niets bij. In 01100100 selecteren de bits met waarde 1 de waarden 64, 32 en 4, wat 100 oplevert. De meest linkse bit heeft de grootste waarde; 10000000 is 128, terwijl 00000001 1 is.

Stel een binair getal samen vanuit een decimaal getal

Om 200 om te zetten, loop je dezelfde waarden op volgorde langs. Vraag bij elke positie of de waarde past in wat overblijft.

1. 128 past: schrijf 1 en houd 72 over.
2. 64 past: schrijf 1 en houd 8 over.
3. 32 en 16 passen niet: schrijf op beide posities 0.
4. 8 past: schrijf 1 en houd 0 over.
5. De posities 4, 2 en 1 zijn allemaal 0.

Het resultaat is 11001000. Controleer dit door de geselecteerde waarden op te tellen: 128 + 64 + 8 = 200. Zodra de rest nul is, blijf je nullen schrijven tot alle acht posities zijn gevuld.

Schrijf decimaal 10 als 00001010 wanneer het een octet is. Het kortere binaire getal 1010 heeft dezelfde waarde, maar met acht posities kun je een adres en zijn subnetmasker onder elkaar zetten. Lees een binaire cijferreeks niet als een decimaal getal: binair 00000100 betekent vier, niet honderd.

Herken maskerpatronen

Subnetmaskers gebruiken steeds octetten waarvan de bits met waarde 1 vanaf links aaneengesloten staan. Het is nuttig om deze patronen te leren:

Elke rij voegt nog een plaatswaarde toe. Zo is 224 gelijk aan 128 + 64 + 32. Een octet met alleen nullen is 0; alle enen opgeteld geven 255.

Tel combinaties

Met één bit zijn er twee mogelijke patronen. Met twee bits zijn er vier: 00, 01, 10 en 11. Elke toegevoegde bit verdubbelt de mogelijkheden, dus $n$ bits geven $2^n$ waarden. Acht bits geven 256 waarden, genummerd van 0 tot en met 255. Dit onderscheid tussen het aantal waarden en de grootste waarde is van belang wanneer je adressen telt.

Een IPv4-adres is een 32-bits getal dat wordt gebruikt om een netwerkinterface te identificeren. In de bekende vorm, decimale puntnotatie, wordt elk van de vier octetten omgezet naar decimaal en worden ze gescheiden door punten. De punten markeren grenzen tussen octetten; het zijn geen decimaaltekens.

Lees vier octetten

Het adres 192.168.10.77 is:

11000000.10101000.00001010.01001101

Het eerste octet is 128 + 64 = 192. Het tweede is 128 + 32 + 8 = 168. Het derde is 8 + 2 = 10 en het vierde is 64 + 8 + 4 + 1 = 77. Elk octet moet tussen 0 en 255 liggen. Een adres zoals 192.168.1.256 is ongeldig omdat voor het laatste getal meer dan acht bits nodig zijn.

De volledige adresruimte bevat $2^{32}$ adressen: 4.294.967.296. Sommige zijn gereserveerd voor specifieke doeleinden, dus dit is niet het aantal dat beschikbaar is voor gewone internethosts.

Een adres hoort bij een interface, de aansluiting waarmee een apparaat verbinding maakt met een netwerk. Een router die drie IP-netwerken verbindt, heeft adressering nodig op alle drie de interfaces. Een laptop die wifi en Ethernet gebruikt, kan op elk daarvan een ander IPv4-adres hebben. Daarom begin je bij het opsporen van storingen met de interface die in gebruik is.

Bepaal de grens met een masker

Elk adres heeft een netwerkgedeelte en een hostgedeelte. Het netwerkgedeelte identificeert het subnet; het hostgedeelte selecteert een interface binnen dat subnet. Dit zijn delen van dezelfde 32 bits, geen extra getallen die aan het adres worden toegevoegd.

Het adres alleen toont de verdeling niet. Met /16 hoort 172.16.45.200 bij 172.16.0.0/16. Met /21 hoort het bij 172.16.40.0/21. De langere prefix houdt meer bits in het netwerkgedeelte en laat er minder over voor hosts. Neem de prefix altijd mee met een adres als je het subnet berekent.

Begrijp de oude klassen

Vóór CIDR boden adresklassen vaste standaardgrenzen:

De eerste bits zijn respectievelijk 0, 10, 110, 1110 en 1111. De eerste octetten 0 en 127 hebben bijzondere toepassingen, hoewel hun eerste bit 0 is. Zo valt 150.20.0.9 in het historische klasse B-bereik; 230.0.0.5 is een multicastgroepsadres.

Door vaste klassen ging adresruimte verloren. Een netwerk dat 300 hostadressen nodig had, zou de 254 bruikbare adressen van een klasse C-blok overschrijden, maar slechts een klein deel van de 65.534 adressen van een klasse B-blok gebruiken. Klasseonafhankelijke inter-domeinroutering (CIDR) verving de vaste grenzen in 1993. Een prefix kan nu elke lengte van 0 tot en met 32 hebben. 10.1.2.0/24 is een geldig klasseonafhankelijk blok: het oude label klasse A verplicht niet tot het gebruik van /8.

Een subnetmasker geeft aan welke bits bij het netwerk horen. Het heeft 32 bits: een aaneengesloten reeks bits met waarde 1 vanaf links, gevolgd door bits met waarde 0. Een 1 houdt de overeenkomstige adresbit in het netwerkgedeelte. Een 0 markeert een hostpositie.

Tel netwerkbits

Prefixnotatie geeft het aantal maskerbits met waarde 1 na een schuine streep. /24 betekent 24 netwerkbits en acht hostbits. Het masker is 11111111.11111111.11111111.00000000, oftewel 255.255.255.0.

Voor /21 splits je 21 in 8 + 8 + 5. De eerste twee octetten zijn 255. Het volgende bevat vijf bits met waarde 1, 11111000, met de waarde 248. Het laatste octet is nul. Het masker is 255.255.248.0.

Tel omgekeerd de bits met waarde 1 in elk octet. 255.255.255.192 bevat 8 + 8 + 8 + 2 = 26 van die bits en is dus /26. Het gedeeltelijk gevulde octet is vaak het enige deel dat je hoeft om te zetten.

Controleer of een masker geldig is

Een maskeroctet kan 0, 128, 192, 224, 240, 248, 252, 254 of 255 zijn. Geldige octetten alleen zijn echter niet genoeg: in het hele masker moet de reeks bits met waarde 1 aaneengesloten zijn. Na een octet kleiner dan 255 moet elk volgend octet nul zijn. 255.255.0.255 is ongeldig omdat de reeks bits met waarde 1 opnieuw begint. 255.255.255.100 is ongeldig omdat binair 100 gelijk is aan 01100100, wat het patroon binnen één octet onderbreekt.

Tel adressen en bepaal de stapgrootte

Als de prefix $p$ is, is het aantal hostbits $h=32-p$. Er zijn $2^h$ adressen. In een gewoon broadcastsubnet reserveer je het hostpatroon met alleen nullen voor het netwerk en het patroon met alleen enen voor broadcast. Zo blijven $2^h-2$ bruikbare adressen over. /31 en /32 hebben bijzondere toepassingen en worden afzonderlijk behandeld.

De blokgrootte, of stapgrootte, is 256 min de maskerwaarde in het octet waar het masker geen 255 meer is. Bij /26 is dat het vierde octet: 256 − 192 = 64. Netwerken beginnen op .0, .64, .128 en .192. Bij /21 is de stapgrootte 256 − 248 = 8 in het derde octet; het vierde octet maakt nog steeds deel uit van het hostgedeelte.

Een groter prefixgetal betekent minder adressen: /26 is kleiner dan /25. Elke toegevoegde netwerkbit halveert de mogelijke hostpatronen.

Herken de uitersten van de prefixschaal

Een /0 heeft geen vaste netwerkbits en het masker 0.0.0.0; het omvat de volledige IPv4-adresruimte. Een /32 legt alle 32 bits vast en heeft het masker 255.255.255.255; het identificeert één exact adres. Deze uitersten helpen je een standaardroute of hostprefix te lezen zonder er een gewoon aantal bruikbare hostadressen aan te willen toekennen.

Lees instellingen in verschillende vormen

Windows ipconfig toont een masker in decimale puntnotatie. Linux ip addr voegt de prefix aan het adres toe. macOS ifconfig kan een hexadecimaal masker tonen zoals 0xffffff00, gelijk aan 255.255.255.0. Dit zijn verschillende manieren om dezelfde grens weer te geven.

Bij het netwerkadres staat elke hostbit op 0. Bij het broadcastadres staat elke hostbit op 1. In een gewoon IPv4-subnet zijn de adressen tussen deze grensadressen beschikbaar voor interfaces.

Pas het masker bit voor bit toe

Een bitsgewijze EN-bewerking behoudt alleen een 1 als beide invoerbits 1 zijn. Alle andere paren geven 0. Door een EN-bewerking op een adres en zijn masker uit te voeren, behoud je de netwerkbits en zet je de hostbits op nul.

Bij 192.168.10.77/26 zijn de eerste 24 bits volledig gemaskeerd. Werk met het laatste octet:

Address: 01001101   (77)
Mask:    11000000   (192)
AND:     01000000   (64)

Het netwerk is 192.168.10.64. Er blijven zes hostbits over. Zet ze allemaal op 1: 01111111 is 127, dus het broadcastadres is 192.168.10.127. Het bruikbare bereik loopt van 192.168.10.65 tot en met 192.168.10.126 en bevat $2^6-2=62$ adressen.

Het broadcastadres is één minder dan het volgende netwerkadres. Als je de volledige blokgrootte bij .64 optelt, krijg je .128, het volgende subnet, niet het broadcastadres van dit subnet.

Gebruik de blokgroottemethode

Zet voor 172.16.45.200/21 de prefix /21 om naar 255.255.248.0. De grens ligt in het derde octet, met stapgrootte 8. De veelvouden rond 45 zijn 40 en 48, dus 45 ligt in het blok dat bij 40 begint.

• Netwerk: 172.16.40.0.
• Volgend netwerk: 172.16.48.0.
• Broadcastadres: 172.16.47.255.
• Eerste en laatste bruikbare adres: 172.16.40.1 en 172.16.47.254.

Het volledige vierde octet behoort tot de hostruimte, dus zet het op 0 voor het netwerk en op 255 voor het broadcastadres. Het blok heeft 11 hostbits, wat $2^{11}-2=2.046$ bruikbare adressen oplevert.

Een adres dat eindigt op .0 of .255 kan in een groter subnet toch een hostadres zijn. Zowel 172.16.41.0 als 172.16.44.255 ligt tussen deze grensadressen. Hun volledige hostgedeelten bestaan niet alleen uit nullen of alleen uit enen. Beoordeel alle hostbits, niet alleen het laatste decimale getal.

De stapgrootte beschrijft de verandering in één octet, niet altijd het aantal adressen in het hele blok. In het voorbeeld met /21 bevat elk van de acht waarden in het derde octet 256 waarden in het laatste octet. Dat geeft in totaal 2.048 adressen. Als je de twee gereserveerde grensadressen aftrekt, krijg je dezelfde 2.046 bruikbare adressen als met de formule voor hostbits. Houd deze twee betekenissen van “blokgrootte” uit elkaar als de grens vóór het vierde octet ligt.

Ga correct om met /31 en /32

Een /31 bevat twee adressen. Op een ondersteunde punt-tot-puntverbinding tussen routers zijn beide bruikbaar volgens RFC 3021; een broadcastreservering is niet nodig. Zo kun je de twee uiteinden van 10.0.0.8/31 adresseren als 10.0.0.8 en 10.0.0.9.

Een /32 identificeert één exact adres, zoals dat van een logische loopbackinterface van een router. Er is geen bereik van hosts. Pas de gewone formule waarbij je twee aftrekt niet toe op deze twee bijzondere gevallen.

Controleer een berekening van grensadressen

Controleer of het netwerk op een veelvoud van de stapgrootte begint, het oorspronkelijke adres binnen het blok valt en het volgende netwerk direct na het broadcastadres begint. Voor gewone broadcastsubnetten is het eerste bruikbare adres het netwerkadres + 1 en het laatste bruikbare adres het broadcastadres − 1. Als de prefix het derde octet doorsnijdt, is bij een berekening die alleen het vierde octet verandert de grens gemist.

Een host gebruikt zijn eigen adres en masker om te bepalen of een bestemming lokaal is. Als beide adressen onder dat masker hetzelfde netwerkadres opleveren, stuurt de host rechtstreeks over het lokale netwerk. Anders stuurt de host naar zijn standaardgateway, een routerinterface in zijn eigen subnet.

Vergelijk netwerken, niet de eerste drie getallen

192.168.1.100/25 hoort bij 192.168.1.0/25. Het adres 192.168.1.130/25 hoort bij 192.168.1.128/25. Hun eerste drie octetten komen overeen, maar de grens van /25 deelt het laatste octet doormidden. Ze liggen in verschillende subnetten.

De prefix verandert ook of een adres kan worden toegewezen. 192.168.10.64 is een bruikbaar adres in 192.168.10.0/25, waarvan de hostadressen van .1 tot en met .126 lopen. In 192.168.10.64/26 is dezelfde .64 het netwerkadres. Je hebt zowel het adres als het masker nodig om dit te beoordelen.

Controleer een gateway

Stel dat een pc 192.168.10.70/26 heeft met gateway 192.168.10.1. Het subnet van de pc is 192.168.10.64/26, met hostadressen .65 tot en met .126. De gateway .1 valt buiten dat bereik en is daarom geen geldige direct verbonden gateway voor deze instellingen.

Controleer het adresplan voordat je iets verandert. Als de pc in dit subnet hoort, gebruik dan het adres van de routerinterface die het subnet bedient, bijvoorbeeld .65 als dat het geconfigureerde routeradres is. Als de pc ergens anders hoort, corrigeer dan zijn adres of masker volgens dat plan. Een aannemelijk ongebruikt adres is niet genoeg: de gatewayinstelling moet de werkelijke routerinterface aanduiden.

Let op verschillende maskers

Host A is 192.168.1.10/24; host B is 192.168.1.200/25. A beschouwt B als lokaal. B plaatst zichzelf in 192.168.1.128/25 en beschouwt A als extern. Ze zijn het niet eens omdat hun maskers verschillende grenzen bepalen. De communicatie kan mislukken of afhangen van het routeringsgedrag. Interfaces die één subnet moeten delen, moeten consequent de daarvoor geplande prefix gebruiken.

Een dubbel adres veroorzaakt een ander probleem: twee interfaces claimen hetzelfde adres op hetzelfde netwerk. Verkeer kan de verkeerde interface bereiken of met tussenpozen mislukken. Dat privéadressen bij afzonderlijke organisaties opnieuw kunnen worden gebruikt, betekent niet dat dubbele adressen binnen één verbonden subnet zijn toegestaan.

Lees de relevante instellingen

Voer op Windows ipconfig of ipconfig /all uit. Op Linux toont ip addr adressen en prefixen; ip route toont een gateway na default via. Gebruik op macOS de netwerkinstellingen of ifconfig voor het adres en masker.

Vraag of het adres onder zijn prefix bruikbaar is, of de werkelijke gateway in het subnet ligt en of de prefix overeenkomt met het plan. Controleer ook de uniciteit wanneer de problemen met tussenpozen optreden.

Op Cisco IOS stel je met een opdracht in interfacemodus zoals ip address 192.168.10.65 255.255.255.192 een IPv4-adres in. show ip interface brief toont interfaceadressen en hun status; dit vervangt de controle van het geconfigureerde masker niet. Afzonderlijke gerouteerde interfaces hebben normaal gesproken niet-overlappende subnetten nodig en IOS weigert overlap doorgaans.

Publieke IPv4-adressen zijn wereldwijd unieke adressen die over internet mogen worden gerouteerd. De meeste organisaties krijgen ze van een internetprovider. IANA wijst adresruimte toe via vijf regionale internetregisters: AFRINIC, APNIC, ARIN, LACNIC en RIPE NCC. Een publiek adres garandeert niet dat een apparaat verbindingen accepteert; routes en beveiligingsinstellingen blijven van belang.

Leer de drie privéblokken

RFC 1918 reserveert adresruimte die organisaties intern opnieuw kunnen gebruiken:

Deze adressen worden niet op het publieke internet gerouteerd. Twee afzonderlijke organisaties mogen allebei 10.1.0.0/24 intern gebruiken. Binnen elk verbonden subnet heeft elke interface nog steeds een eigen adres nodig.

Let vooral op 172. Alleen tweede octetten van 16 tot en met 31 zijn privé. 172.20.10.2 ligt binnen het blok, terwijl 172.15.0.1 en 172.32.0.1 daarbuiten liggen. Het masker 255.240.0.0 houdt de eerste vier bits van het tweede octet vast, zodat 16 mogelijke waarden van het tweede octet worden omvat.

Verbind privéhosts met publieke netwerken

Een randrouter of firewall kan netwerkadresvertaling (NAT) uitvoeren. Bij een uitgaande verbinding vervangt die een privébronadres door een publiek adres en bewaart de informatie die nodig is om het antwoord te vertalen.

Met poortadresvertaling (PAT) kunnen meerdere interne hosts één publiek adres delen. Poortnummers helpen hun verbindingen te onderscheiden. Dit vermindert het aantal publieke adressen dat een organisatie nodig heeft. NAT en PAT beschrijven vertaalgedrag; het zijn geen extra privéadresbereiken.

IPv4 heeft ongeveer 4,3 miljard mogelijke adressen, waarbij een aanzienlijk deel van de adresruimte is gereserveerd voor bijzondere doeleinden. IANA verdeelde zijn laatste blokken uit de algemene vrije voorraad in februari 2011. Privéadressering met vertaling maakt hergebruik mogelijk; IPv6 biedt een veel grotere adresruimte.

Herken de gedeelde adresruimte van een internetprovider

100.64.0.0/10 loopt van 100.64.0.0 tot en met 100.127.255.255. RFC 6598 reserveert dit bereik voor providernetwerken die NAT op providerniveau (CGNAT) gebruiken. Het is geen publieke adresruimte en ook geen van de drie privéblokken van RFC 1918.

Als de externe interface van een thuisrouter 100.72.5.9 toont, ligt dat adres in het gedeelde bereik van de internetprovider. De provider kan het opnieuw vertalen voordat het verkeer het publieke internet bereikt. Als je elk niet-publiek adres “RFC 1918” zou noemen, zou dat dit verschil verhullen.

Kies ruimte die je later kunt verbinden

Een grote organisatie kan het privéblok 10.0.0.0/8 verdelen in netwerken voor locaties en afdelingen. Kleine routers gebruiken vaak standaard 192.168.0.0/24 of 192.168.1.0/24. Vergelijk de plannen voordat je twee locaties via een VPN verbindt. Als beide hetzelfde subnet gebruiken, kan een adres zoals 192.168.1.20 niet eenduidig aangeven welke host op welke locatie wordt bedoeld. Kies niet-overlappende adresruimte voor netwerken die met elkaar worden verbonden.

Adressen voor bijzondere doeleinden geven informatie over hoe een pakket of interface wordt gebruikt. Controleer het hele gereserveerde bereik voordat je een onbekend adres als een gewoon publiek hostadres beschouwt.

Tests die op de host blijven

127.0.0.0/8 is loopbackruimte. 127.0.0.1 is het gebruikelijke loopbackadres, maar ook 127.0.0.53 ligt binnen het blok. Een loopbackpakket blijft op de host. Een geslaagde ping 127.0.0.1 controleert de lokale IP-software; het pakket test nooit de netwerkkabel of een externe router.

Adressen beperkt tot één verbinding

De IPv4-link-local adresruimte is 169.254.0.0/16. In Windows wordt deze gekoppeld aan Automatic Private IP Addressing (APIPA), automatische privé-IP-adressering. Een host die geen DHCP-adres kan krijgen, kan een lokaal adres kiezen van 169.254.1.0 tot en met 169.254.254.255, met een /16-masker. De eerste en laatste /24-blokken zijn voor dit selectieproces gereserveerd.

Zo'n adres ondersteunt communicatie op de lokale verbinding, geen gerouteerde internettoegang. Als een werkstation dat voor DHCP is geconfigureerd onverwacht 169.254.37.12 toont, controleer dan de verbinding, de switchpoort of het VLAN en het pad naar DHCP. Het adres wijst op een mislukte automatische toewijzing; op zichzelf toont het niet welk onderdeel is uitgevallen. Een handmatig ingevoerd link-local adres kan er hetzelfde uitzien.

Onderscheid de betekenis van nul en broadcast

0.0.0.0 kan als bron betekenen dat de host nog geen adres heeft. In de luisterinstellingen van een server betekent het alle lokale IPv4-adressen. Met /0 duidt 0.0.0.0/0 elke IPv4-bestemming aan en wordt het gebruikt voor een standaardroute. De prefix verandert de betekenis.

255.255.255.255 is de beperkte broadcast, die op het lokale netwerk blijft. Het eigen broadcastadres van een subnet, zoals 192.168.10.127 voor 192.168.10.64/26, is een gerichte broadcast. Routers schakelen het doorsturen van gerichte broadcasts normaal gesproken standaard uit.

Ken de andere bereiken

Een multicastadres identificeert een groepsbestemming, niet het eigen unicastadres van een host. Het kleinere blok 224.0.0.0/24 is gereserveerd voor lokaal besturingsverkeer op de verbinding. Voorbeelden zijn 224.0.0.5 voor OSPF-routers en 224.0.0.251 voor multicast-DNS.

Met documentatieblokken kunnen instructies realistische adresberekeningen tonen zonder een actieve publieke host te noemen. De ruimte voor prestatietests dient voor gecontroleerde prestatietests. Geen van beide categorieën wordt een gewoon internethostbereik alleen omdat die buiten RFC 1918 valt. Het register van bijzondere adressen van IANA is de referentie voor minder bekende blokken.

Bij subnetten verdeel je een adresblok door bits van het hostgedeelte naar het netwerkgedeelte te verplaatsen. Alle resulterende blokken zijn kleiner en hebben langere prefixen. Als ze allemaal dezelfde prefix gebruiken, heet het plan subnetmaskering met vaste lengte (FLSM).

Kies voldoende subnetbits

Door $s$ bits te lenen maak je $2^s$ gelijke subnetten. Tel $s$ op bij de oorspronkelijke prefix. Stel dat je vanuit 192.168.10.0/24 zes subnetten nodig hebt. Twee extra bits geven vier subnetten, te weinig. Drie geven er acht, dus gebruik /27.

Een /27 laat vijf hostbits over, wat $2^5-2=30$ bruikbare adressen per subnet geeft. Het masker is 255.255.255.224 en de stapgrootte is 32 in het laatste octet.

Het eerste en het laatste subnet zijn geldig. Trek binnen een gewoon subnet twee adressen af voor netwerk en broadcast, niet van het aantal subnetten. De oude regel die “subnet nul” en het subnet met alleen enen vermeed, geldt niet voor moderne klasseonafhankelijke planning.

Kies voldoende hostbits

Als de eis een aantal hosts geeft, kies dan het kleinste aantal hostbits $h$ waarvoor $2^h-2$ minstens gelijk is aan dat aantal. Bereken vervolgens de prefix als $32-h$.

Voor 500 bruikbare adressen geven acht hostbits er 254, te weinig. Negen geven er 510, dus gebruik /23. Voor 30 bruikbare adressen past /27 precies; voor 31 is /26 nodig.

Tel elke interface die een adres nodig heeft. Dertig computers plus een routergateway hebben 31 bruikbare adressen nodig, zelfs voordat je printers, servers of switchbeheer meetelt. Als een opgegeven aantal hosts de gateway al bevat, tel die dan niet nogmaals mee.

Een prefixwijziging kan de lijst ook over een octetgrens heen laten lopen. Als je 10.30.8.0/22 in /25-subnetten verdeelt, leen je drie bits en krijg je acht blokken. Ze beginnen op 10.30.8.0, 10.30.8.128, 10.30.9.0, 10.30.9.128 en zo verder tot en met 10.30.11.128. Na het blok met .128 in het laatste octet gaat het volgende beginadres één stap omhoog in het derde octet en wordt het vierde octet op nul gezet. Elk blok bevat nog steeds in totaal 128 adressen.

Toets beide grenzen

Een plan kan aan de hosteis voldoen en toch niet aan de subneteis. Vijf LAN's die elk 40 bruikbare adressen nodig hebben, vereisen vijf /26-blokken. Een /24 bevat maar vier van die blokken. De vijf blokken vereisen in totaal 320 adressen en passen dus niet in 256. Een /23 biedt ruimte aan acht /26-blokken.

Omgekeerd kun je met veel zeer kleine blokken aan het vereiste aantal subnetten voldoen, terwijl elk subnet te weinig hostadressen overhoudt. Begin met het gegeven bovenliggende blok, bereken de mogelijke prefix en controleer beide eisen voordat je de netwerken opsomt.

FLSM houdt het plan eenvoudig, maar alle netwerken krijgen dezelfde grootte. Als je een routerverbinding met twee interfaces een /27 geeft, blijven 28 bruikbare adressen ongebruikt. Als de behoeften sterk verschillen, kun je de bovenliggende adresruimte met verschillende prefixlengtes efficiënter gebruiken.

Subnetmaskering met variabele lengte (VLSM) geeft elk subnet een eigen prefixlengte. Een groot LAN kan een /25 krijgen, een kleiner LAN een /27 en een routerverbinding met twee interfaces een /30, allemaal binnen één bovenliggend blok.

Bepaal eerst de benodigde groottes

Plan 192.168.50.0/24 voor drie LAN's die 100, 50 en 20 bruikbare adressen nodig hebben, plus twee routerverbindingen. De aantallen voor de LAN's zijn hier al inclusief hun gateways.

• Voor 100 zijn zeven hostbits nodig: 126 bruikbaar, dus /25.
• Voor 50 zijn er zes nodig: 62 bruikbaar, dus /26.
• Voor 20 zijn er vijf nodig: 30 bruikbaar, dus /27.
• Elke verbinding gebruikt /30: twee bruikbare adressen.

Houd rekening met verwachte groei voordat je deze keuzes maakt. Een huidig aantal van 50 past mogelijk in een /26, maar een behoefte aan 70 na groei niet.

Wijs toe van groot naar klein

Grote blokken hebben minder mogelijke beginposities. In een /24 begint een /25 op .0 of .128. Als je eerst kleine blokken toewijst, kan de vrije ruimte over beide helften verdeeld raken en blijft er geen volledige /25 over.

Alle verkorte adressen in de tabel beginnen met 192.168.50. De maskers zijn respectievelijk 255.255.255.128, .192, .224 en .252.

Ga na het plaatsen van een blok naar het volgende vrije adres dat is uitgelijnd op de grootte van het volgende blok. Een /26 moet beginnen op een veelvoud van 64 in het laatste octet. 192.168.50.100/26 is een hostadres binnen het blok dat bij .64 begint, geen nieuw netwerk dat bij .100 begint.

Breng de vrije ruimte in kaart

Het plan gebruikt in totaal 128 + 64 + 32 + 4 + 4 = 232 adressen. Adressen .232 tot en met .255 blijven vrij: 24 adressen, uit te drukken als 192.168.50.232/29 en 192.168.50.240/28.

Een vierde LAN dat 20 bruikbare adressen nodig heeft, vereist een volledige /27, oftewel in totaal 32 adressen. Dat past niet in de 24 overgebleven adressen. Zelfs als het totale aantal vrije adressen groot genoeg is, moeten ook de uitlijning en aaneengeslotenheid bij het gevraagde blok passen. Een /23 als uitgangspunt zou meer ruimte bieden om grotere blokken voor groei te behouden.

Op een ondersteunde punt-tot-puntverbinding gebruikt een /31 beide adressen en neemt die de helft van de ruimte van een /30 in. Kies de afspraak voor de verbinding voordat je het plan afrondt; beide uiteinden moeten die ondersteunen.

Een groeireserve kan de prefix bij een scherpe grens veranderen. Een LAN dat 14 bruikbare adressen nodig heeft, past in /28, maar één extra benodigde interface verhoogt de behoefte naar 15 en maakt /27 noodzakelijk. De toegewezen ruimte verdubbelt van in totaal 16 naar 32 adressen. Tel verwachte apparaten bij de behoefte aan bruikbare adressen op voordat je naar een blok met een grootte van een macht van twee afrondt; enkele reserveadressen toevoegen na de keuze voor /28 kan dat blok niet buiten zijn grens vergroten.

Controleer het plan

Leg van elk netwerk de prefix, het masker in puntnotatie, het bruikbare bereik en het broadcastadres vast. Controleer of elk subnet aan zijn behoefte voldoet, op zijn eigen grens begint, binnen het bovenliggende blok blijft en niet met een andere toewijzing overlapt.

Een bruikbaar plan heeft afzonderlijke, correct uitgelijnde blokken nodig. Met routeaggregatie, ook aggregatie of supernetting genoemd, duid je geschikte groepen blokken vervolgens aan met één kortere prefix. Zowel de controle op overlap als die op aggregatie hangt af van adresgrenzen.

Controleer uitlijning en overlap

Bij een netwerkadres moeten alle hostbits nul zijn. Voor /26 is de stapgrootte in het laatste octet 64. 192.168.1.32/26 is daarom geen netwerk dat bij .32 begint; het ligt binnen 192.168.1.0/26.

Twee correct uitgelijnde CIDR-blokken blijven ofwel gescheiden, of het ene bevat het andere. 10.0.0.0/23 omvat 10.0.0.0 tot en met 10.0.1.255. Een voorgesteld blok 10.0.1.0/24 ligt daar volledig binnen. Ze overlappen, hoewel hun geschreven netwerkadressen verschillen.

Pas om dit efficiënt te toetsen de kortste prefix toe op beide netwerkadressen. Als de resultaten overeenkomen, ligt het specifiekere blok binnen het minder specifieke. Je kunt ook de volledige bereiken van eerste tot laatste adres vergelijken. Afzonderlijke toewijzingen in één adresplan mogen geen gemeenschappelijke adressen claimen.

Bepaal een exacte aggregatie

Bekijk vier netwerken: 172.16.0.0/24, 172.16.1.0/24, 172.16.2.0/24 en 172.16.3.0/24. Ze zijn aaneengesloten en bevatten in totaal 1.024 adressen.

De eerste twee octetten hebben 16 bits gemeen. In het derde octet is 0 gelijk aan 00000000 en 3 aan 00000011; de eerste zes bits zijn gelijk. Door 22 bits te behouden krijg je 172.16.0.0/22, dat precies 172.16.0.0 tot en met 172.16.3.255 omvat.

Voor een exacte aggregatie tot één blok moet het gezamenlijke bereik aaneengesloten zijn, een aantal adressen bevatten dat een macht van twee is en op de bijbehorende grens beginnen. Bij even grote invoerblokken moet ook hun aantal een macht van twee zijn. Blokken van verschillende grootte kunnen worden samengevoegd: 192.168.10.0/25, 192.168.10.128/26 en 192.168.10.192/26 vullen één volledige /24.

Onderscheid een dekkende prefix van een exacte

Vier /24-blokken van 172.16.1.0/24 tot en met 172.16.4.0/24 bevatten ook 1.024 adressen, maar beginnen op de verkeerde grens voor /22. Het kleinste enkele blok dat ze bevat is 172.16.0.0/21. Dat bevat extra /24-blokken buiten de gevraagde groep.

Gebruik het eerste adres van het eerste blok en het laatste adres van het laatste blok om een dekkende prefix te controleren. Als je alleen naar netwerkadressen kijkt, kun je de grootte van het laatste blok missen. Zo kunnen 10.20.0.0/24 plus 10.20.1.0/23 niet als twee geldige aangrenzende toewijzingen worden beschouwd: de tweede aanduiding is niet uitgelijnd en valt in werkelijkheid binnen 10.20.0.0/23.

Een adresplan dat elke locatie een aaneengesloten, uitgelijnd bovenliggend blok geeft, is gemakkelijker te aggregeren en uit te breiden. Afzonderlijke locatieblokken 10.1.0.0/16 en 10.2.0.0/16 zorgen er bijvoorbeeld voor dat de kleinere subnetten van elke locatie een duidelijke gemeenschappelijke prefix behouden.

IPv6 gebruikt 128-bitsadressen, tegenover de 32 bits van IPv4. De adresruimte bevat ongeveer $\mathrm{3,4}\times {10}^{38}$ adressen. De grotere ruimte ondersteunt wereldwijd unieke adressering op een schaal die IPv4 niet kan bieden.

Lees hexadecimale groepen

Het hexadecimale stelsel gebruikt 0–9 en a–f; a betekent 10 en f betekent 15. Elk cijfer vertegenwoordigt vier bits, een nibble. Hexadecimaal 4b staat voor 0100 1011, oftewel decimaal 75. Vier hexadecimale cijfers vormen een groep van 16 bits, vaak een hextet genoemd.

Een volledig IPv6-adres heeft acht groepen, gescheiden door dubbele punten:

2001:0db8:0000:0000:0008:0800:200c:417a

Tel acht groepen van 16 bits om aan alle 128 bits te komen. Bij hexadecimale letters maakt het gebruik van hoofdletters of kleine letters niet uit, maar de aanbevolen schrijfwijze gebruikt kleine letters.

Verkort zonder waarden te veranderen

Verwijder eerst voorloopnullen binnen elke groep. 0db8 wordt db8, 0008 wordt 8 en 0000 wordt 0. Behoud nullen in het midden en aan het eind: 0800 wordt 800, niet 8.

Vervang vervolgens één aaneengesloten reeks groepen die volledig uit nullen bestaan door ::. Gebruik dit slechts eenmaal. Twee dubbele dubbele punten zouden onduidelijk maken hoe de ontbrekende groepen zijn verdeeld. Het volledige voorbeeld wordt 2001:db8::8:800:200c:417a.

RFC 5952 beveelt aan de langste reeks te verkorten. Zijn reeksen even lang, verkort dan de eerste. Laat één enkele nulgroep staan als 0:

Het laatste adres heeft slechts één nulgroep, dus de aanbevolen vorm houdt die zichtbaar. Of een IPv6-schrijfwijze geldig is en of die wordt aanbevolen zijn verschillende vragen: sommige geldige vormen zijn langer of gebruiken hoofdletters.

Schrijf een verkort adres volledig uit

Bij 2001:db8:acad:12::100 zijn vijf groepen zichtbaar. Acht min vijf laat drie nulgroepen over die worden weergegeven door ::. Voeg ze in en vul daarna elke groep aan tot vier cijfers:

2001:0db8:acad:0012:0000:0000:0000:0100

Dit volledig uitschrijven laat ook zien waarom 2001:db8::1 en 2001:db8::1:0 verschillen. Hun laatste 16 bits verschillen; als je een nulgroep aan het eind verwijdert, verandert het adres.

In een URL scheiden vierkante haken een letterlijk IPv6-adres van een poort: http://[2001:db8::10]:8080/. De haken maken hier deel uit van de URL-syntaxis, terwijl de dubbele punten ertussen het adres aanduiden.

Herken manieren om protocollen naast elkaar te gebruiken

IPv4 en IPv6 gebruiken verschillende pakketformaten en communiceren niet rechtstreeks. Bij dual stack werken beide protocollen, zodat elke verbinding het geschikte protocol kan gebruiken. Tunneling vervoert pakketten van het ene protocol binnen pakketten van het andere over een tussenliggend netwerk. NAT64, vaak gecombineerd met DNS64, vertaalt tussen clients die alleen IPv6 gebruiken en servers die alleen IPv4 gebruiken. Dit zijn verschillende taken: een IPv6-adres toevoegen aan een host met dual stack vertaalt geen IPv4-pakket.

Een IPv6-prefix behoudt het eerste opgegeven aantal bits. 2001:db8:acad:12::25/64 heeft een 64-bits netwerkprefix en een 64-bits interface-ID. IPv6 gebruikt prefixen met een schuine streep, geen subnetmaskers in decimale puntnotatie.

Behoud een /64 voor LAN's

Het standaard LAN-subnet is /64. Het ondersteunt de 64-bits interface-ID's die SLAAC en gewijzigde EUI-64 gebruiken. Eén /64 bevat $2^{64}$ adressen, ongeveer $\mathrm{1,8}\times {10}^{19}$, dus bij LAN-planning verklein je blokken niet om ze op enkele tientallen hosts af te stemmen.

Behoud voor een /64 de eerste vier volledige groepen en zet de andere vier op nul. Het adres 2001:db8:acad:12:a::1/64 hoort bij 2001:db8:acad:12::/64. Die prefix blijft een volledig IPv6-adres: als je :: weglaat, blijven slechts vier geschreven groepen over zonder notatie voor de ontbrekende groepen.

Onderscheid locatie, subnet en interface

Een gebruikelijk locatieplan bevat een globaal routeringsprefix, een subnet-ID en de interface-ID. Als de locatie een /48 krijgt, liggen de eerste drie groepen vast. Groep vier biedt 16 subnetbits vóór de grens van de interface-ID bij /64.

Het aantal subnetten is $2^{64-48}=65.536$. Tel in de vierde groep van 0 tot en met ffff:

• 2001:db8:acad::/64.
• 2001:db8:acad:1::/64.
• 2001:db8:acad:2::/64.
• Ga verder tot en met 2001:db8:acad:ffff::/64.

Een /56 laat acht subnetbits over, wat $2^{64-56}=256$ LAN-subnetten oplevert. Voor 2001:db8:acad:4b00::/56 blijven de eerste twee hexadecimale cijfers van groep vier, 4b, vast. De subnetgroep van de /64 kan lopen van 4b00 tot en met 4bff.

Lees grenzen binnen groepen

Elk hexadecimaal cijfer bevat vier bits. Prefixlengtes die deelbaar zijn door vier vallen op nibblegrenzen, die gemakkelijk te zien zijn. Behoud voor /56 14 hexadecimale cijfers. Als je die toepast op 2001:db8:acad:4b7f::25, krijg je 2001:db8:acad:4b00::/56: de laatste twee cijfers van groep vier worden nul.

Subnet-ID's zijn hexadecimaal. Een ID geschreven als 10 staat voor decimaal 16, niet voor tien. Een plan kan VLAN 10 aanduiden met de subnettekst 10, maar dat is een naamgevingskeuze, geen decimale berekening.

De regel voor het aantal subnetten werkt ook buiten nibblegrenzen. Een locatie met /55 houdt negen bits over vóór /64 en bevat dus 512 LAN's. Voor 2001:db8:acad:4a00::/55 loopt de LAN-groep van 4a00 tot en met 4bff: één bit van het tweede hexadecimale cijfer in die groep kan variëren. Een /56 die bij 4a00 begint, stopt daarentegen bij 4aff. Gebruik aantallen bits als een prefix een hexadecimaal cijfer doorsnijdt; als je visueel hele cijfers behoudt, verlies je die extra subnetbit.

Verbindingen tussen routers kunnen /64 of een /127 gebruiken; de laatste bevat volgens RFC 6164 precies twee adressen. Deze keuze voor een punt-tot-puntverbinding verandert de standaardindeling met /64 voor LAN's niet.

Configureer en controleer een interface

In de interfaceconfiguratiemodus van Cisco IOS wijst ipv6 address 2001:db8:acad:1::1/64 een adres toe. Door eui-64 aan een prefixopdracht voor /64 toe te voegen, vraag je de router de ID op te bouwen uit zijn MAC-adres. show ipv6 interface brief toont adressen, inclusief link-local adressen. Windows ipconfig en Linux ip -6 addr tonen ook IPv6-instellingen. Controleer zowel de prefix als het adres: een correct ogende host-ID kan een verkeerde subnetprefix niet herstellen.

Een unicastadres identificeert één interface. Een IPv6-interface heeft normaal een link-local adres en kan daarnaast globale of unieke lokale adressen hebben. Meerdere adressen op één interface zijn normaal, dus onderzoek de rol van elk adres voordat je beslist welk adres je gebruikt.

Globale unicastadressen

De momenteel toegewezen globale unicastadresruimte is 2000::/3, beginnend met hexadecimaal 2 of 3. Deze adressen zijn bedoeld voor wereldwijd unieke unicastcommunicatie die via internet kan worden gerouteerd. Het bereik bevat ook reserveringen voor bijzondere doeleinden: 2001:db8::/32 en 3fff::/20 zijn bijvoorbeeld documentatieruimte. Een 2 of 3 aan het begin is een eerste aanwijzing voor de indeling, geen toestemming om een willekeurig adres uit die ruimte toe te wijzen.

Net als bij publieke IPv4-adressen garandeert een globaal bereik niet dat een dienst bereikbaar is. Het netwerk moet de prefix routeren en beveiligingsbeleid kan verkeer blokkeren.

Link-local adressen

De gereserveerde link-local prefix is fe80::/10. In het adresformaat zijn de bits tot aan de /64-grens nul, gevolgd door een 64-bits interface-ID. Normale adressen verschijnen daarom als fe80::....

Link-local adressen dienen voor communicatie op één verbinding. Routers sturen pakketten met een link-local bron of bestemming nooit door naar een andere verbinding. IPv6-buurtdetectie en routeraankondigingen gebruiken dit lokale bereik; de standaardgateway van een host is vaak het link-local adres van een router.

Omdat fe80::1 op meerdere afzonderlijke verbindingen kan bestaan, heeft een host mogelijk een zone-index nodig om de interface te selecteren. fe80::1%eth0 identificeert de Linux-interface met de naam eth0. Windows kan een interfacenummer tonen, zoals %12. De zone is lokale informatie, geen extra onderdeel van de 128 adresbits.

Unieke lokale adressen

Unieke lokale adressen (ULA's) beslaan fc00::/7. Lokaal toegewezen ULA's beginnen met fd, uit fd00::/8. Een locatieprefix combineert dat begin met een willekeurig gekozen globaal ID van 40 bits, wat een /48 oplevert. Daarna volgen een subnet-ID van 16 bits en een interface-ID van 64 bits.

Zo biedt fd3c:9a21:7b04::/48 lokale adressering op een locatie zonder afhankelijk te zijn van de globale prefix van een internetprovider. Door het willekeurige globale ID is onbedoelde overlap tussen onafhankelijk geplande locaties onwaarschijnlijk. ULA's worden niet op het publieke internet gerouteerd, maar werken binnen een gerouteerde organisatie zonder NAT.

Een host kan een ULA voor een interne dienst en een globaal adres voor een internetdienst gebruiken. De bronadresselectie kiest een geschikt adres voor de verbinding. De oudere site-local categorie fec0::/10 werd uitgefaseerd en vervangen door de ULA-aanpak.

Een ULA en een link-local adres dienen dus verschillende behoeften: een organisatie kan een ULA tussen haar interne subnetten routeren, terwijl een link-local adres op de oorspronkelijke verbinding blijft.

IPv6 heeft geen broadcastadressen. Het gebruikt multicastgroepen voor veel taken waarbij gegevens aan meerdere geïnteresseerde interfaces moeten worden afgeleverd. Andere bijzondere adressen duiden lokale tests, niet-geconfigureerde bronnen of compatibiliteit met IPv4 aan.

Lees multicastgroepen en hun bereik

Multicastadressen beginnen met ff, het bereik ff00::/8. De volgende vier bits zijn vlaggen en de daaropvolgende vier geven het bereik aan, het gebied waarin de groep geldig is. Bereik 1 is interfacelokaal, 2 link-local, 5 locatielokaal, 8 organisatielokaal en e globaal. Een multicastadres is een bestemming, nooit de bron van een pakket.

Een solicited-node-multicastadres combineert ff02::1:ff00:0/104 met de laatste 24 bits van een unicastadres. Schrijf voor 2001:db8:acad:1::7:3a het einde volledig uit als 0007:003a. De laatste 24 bits zijn 07:003a, wat ff02::1:ff07:3a oplevert. Buurtdetectie kan een verzoek naar deze kleinere groep sturen in plaats van naar alle knooppunten. Verschillende unicastadressen kunnen dezelfde laatste 24 bits hebben, dus de groep hoeft niet slechts één interface aan te duiden.

Onderscheid anycast van multicast

Bij anycast wordt hetzelfde unicastadres op meerdere interfaces geconfigureerd. Routering levert een pakket af bij één geselecteerde bestemming, volgens routeringsmetrieken en beleid. Dat hoeft niet de geografisch dichtstbijzijnde server te zijn of die met de laagste gemeten vertraging. Publieke DNS-diensten gebruiken deze aanpak zowel bij IPv4 als bij IPv6.

Multicast levert af bij groepsleden; anycast selecteert één bestemming. Een anycastadres heeft geen bijzondere zichtbare prefix: de configuratie en routering maken het tot anycast.

Herken bijzondere afzonderlijke adressen

::1/128 is loopback, het ene IPv6-adres voor verkeer dat op de host blijft. ::/128, normaal geschreven als ::, is het ongespecificeerde adres, dat als bron wordt gebruikt voordat een adres beschikbaar is. Met /0 beschrijft ::/0 daarentegen alle IPv6-bestemmingen en duidt het een standaardroute aan.

Documentatieprefixen zijn 2001:db8::/32 en 3fff::/20. Daarmee kun je voorbeelden geven zonder actieve globale hosts te noemen.

Herken IPv4 in IPv6-tekst

IPv4-gemapte adressen gebruiken ::ffff:0:0/96 op hosts met dual stack. ::ffff:192.0.2.10 is gelijk aan ::ffff:c000:20a; de laatste 32 bits bevatten de IPv4-waarde.

Je kunt de ingebedde waarde byte voor byte controleren. Decimaal 192 wordt hexadecimaal c0, 0 wordt 00, 2 wordt 02 en 10 wordt 0a. Als je de bytes groepeert als c000:020a, behoud je alle 32 bits; bij verkorten verwijder je alleen de voorloopnul uit 020a. Daarom kunnen een einde in decimale puntnotatie en een hexadecimaal einde dezelfde gemapte waarde aanduiden.

De bekende NAT64-prefix is 64:ff9b::/96, dus 64:ff9b::192.0.2.10 is 64:ff9b::c000:20a. Hoewel beide vormen IPv4-bits bevatten, dienen ze verschillende doelen. Een gemapt adres vertegenwoordigt een IPv4-eindapparaat binnen de IPv6-programmeerinterface van een host; de NAT64-prefix duidt adressen aan die door een vertaler worden gebruikt.

In een /64-subnet is de interface-ID de laatste 64 bits van het adres. Die kan handmatig worden ingesteld, door DHCPv6 worden toegewezen of door de host via SLAAC worden aangemaakt. Door de host aangemaakte ID's kunnen willekeurig zijn of gewijzigde EUI-64 volgen.

Zet een MAC-adres om in een ID

Een MAC-adres heeft 48 bits. Gewijzigde EUI-64 breidt het uit tot 64 bits en verandert één bit. Gebruik MAC-adres 00:1a:2b:3c:4d:5e:

1. Splits het in twee helften van 24 bits: 001a2b en 3c4d5e.
2. Voeg fffe ertussen in: 001a2bfffe3c4d5e.
3. Verdeel opnieuw in vier hextetten: 001a:2bff:fe3c:4d5e.
4. Keer de universeel/lokaal-bit in de eerste byte om. Die heeft de waarde 2 en is de zevende bit van links. Binair 00000000 wordt 00000010, dus 00 wordt 02.

De ID is 021a:2bff:fe3c:4d5e. Gecombineerd met 2001:db8:acad:1::/64 geeft dat 2001:db8:acad:1:21a:2bff:fe3c:4d5e. De voorloopnul van 021a verdwijnt in de aanbevolen IPv6-schrijfwijze. Een link-local adres met deze ID is fe80::21a:2bff:fe3c:4d5e.

Keer de bit in beide richtingen om

“Omkeren” betekent 0 in 1 of 1 in 0 veranderen. Het betekent niet altijd 2 optellen. Een eerste byte van 02 verandert in 00. Voor MAC-adres 3c:22:fb:12:34:56 is de eerste byte 3c gelijk aan 00111100. Als je de bit met waarde 2 omkeert, krijg je 00111110, oftewel 3e. De uiteindelijke ID is 3e22:fbff:fe12:3456.

Voeg fffe tussen de oorspronkelijke helften in voordat je ze in hextetten groepeert. Het verschijnt over de grens tussen de middelste hextetten, in het patroon xxxx:xxff:fexx:xxxx. Als je het aan het eind toevoegt, krijg je een andere ID.

Lees een ID zorgvuldig

Het middelste patroon ff:fe wijst op gewijzigde EUI-64, maar een handmatig gekozen of willekeurige ID kan dezelfde bits bevatten. Leid een MAC-adres alleen terug als je weet dat deze methode is gebruikt: verwijder de ingevoegde fffe en keer de bit met waarde 2 opnieuw om. De bewerking maakt zichzelf ongedaan.

Stel voor een omgekeerde berekening dat bekend is dat 0a64:22ff:fe12:ab34 gewijzigde EUI-64 is. Verwijder de middelste fffe om 0a:64:22:12:ab:34 terug te krijgen. Keer de bit met waarde 2 in de eerste byte om: 0a wordt 08. Het oorspronkelijke MAC-adres is 08:64:22:12:ab:34. Als je alleen de markering verwijdert, blijft de eerste byte verkeerd; maak beide stappen van de opbouw ongedaan.

Met een van een MAC-adres afgeleide ID kunnen waarnemers de activiteiten van een apparaat over verschillende netwerken aan elkaar koppelen. Moderne systemen voor computers en mobiele apparaten gebruiken vaak stabiele netwerkgebonden ID's en tijdelijke ID's voor uitgaande verbindingen, waardoor die blootstelling afneemt. Een willekeurig ogende ID is normaal; SLAAC vereist geen waarde die van een MAC-adres is afgeleid.

Controleer de uniciteit vóór gebruik

Een host voert voor een nieuw unicastadres detectie van dubbele adressen (DAD) uit. De host stuurt een buurtdetectieverzoek vanuit de ongespecificeerde bron :: naar de solicited-node-multicastgroep van het adres. Als een conflict wordt gedetecteerd, kan de host dat adres niet gebruiken. Anders kan het adres na afloop van de controle van voorlopig naar bruikbaar gaan. Een 64-bits interface-ID en een correcte prefix bepalen de vorm van het adres; DAD controleert of het al op de verbinding in gebruik is.